ԳԵՂԵՑԻԿԸ/ՏԳԵՂԸ ԱՐՎԵՍՏՈՒՄ

Արիստոտելը որպես գեղեցիկի բնագավառ դիտարկում է արվեստը` ընդունելով, որ գեղեցիկ է չափավորն ու կարգավորվածը: Ըստ նրա` գեղեցիկն ունի մաքրագործող հատկություն, քանի որ գեղագիտական հաճույքը մարդուն թեթևացնում ու ազատում է կուտակված անկատարություններից: Արիստոտելը գտնում է, որ մարդն ազնիվ ու վեհ սարքեր է գործում հանուն գեղեցիկի:
Գեղեցիկը ինքնին կա, այն մարդու կամքից անկախ է այսինքն օբյեկտիվ, ինչ որ իմասով տիեզերական։
Մարդը գեղեցկության ձգտող էակ է, դա նշանակում է, որ  մարդն անընդհատ գեղեցկություն ու ներդաշնակություն է որոնում իր  գործունեության մեջ։ Եվ եթե մեր կենցաղում գեղեցկությունը տեղ չի գտնում, դրանով մենք աղքատեցնում ենք ինքներզ մեզ` հնարավորություն չտալով զգալու, վայելելու գեղեցիկը որքան հնարավոր է հաճախ, զգալու մեր գոյության լիակատարությունը նաև գեղեցիկի միջոցով։Чалтыкьян_А.Г._портрет_Боливара.JPG

 

Արտաքին տգեղությունը այնքան էական չէ,որքան ներքինը տգեղությունը։Արտաքին գեղեցկությունը շատ խափուսիկ է և աչք շոյող։ Արտաքին տգեղությունը շատ հարաբերական է։Հաճախ մարդիկ ընտրություն են կատարում դատելով արտաքին գեղեցկությունը հաշվի չառնելով ներքին տգեղությունը։

Կարելի է ասել,որ գեղեցիկն ու տգեղը մեդալի երկու կողմերն են,քանի որ երկուսնել հավասար իրավունք ունեն կյանքում։ Իսկ եթե չլիներ տգեղը,ո՞վ պետք է գնահատեր գեղեցիկը

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s